- reset +

PDFDrukujEmail

Prof.dr hab.inż.Czesław Józefaciuk

Cz_Jozefaciuk.jpg - 15.25 Kb Prof.dr hab.inż.Czesław Józefaciuk urodził się 1 lutego 1931 r. w Studziance. Był synem Mikołaja i Ludwiki z domu Kulicka. Okres jego dzieciństwa przypadł na pierwsze lata II wojny światowej.

Po zakończeniu działań wojennych ukończył Szkołę Podstawową im. Tadeusza Kościuszki  w Łomazach. Następnie rozpoczął naukę w gimnazjum w Białej Podlaskiej (obecnie I LO im. J. I. Kraszewskiego). Szkołę średnią ukończył w Lublinie. W 1959 roku rozpoczął studia z zakresu filozofii chrześcijańskiej na KUL w Lublinie. Po roku przerwał naukę.

Pierwszą swoją pracę rozpoczął w 1950 r. na stanowisku technicznym w Zakładzie Inżynierii Wiejskiej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jego kierownikiem był prof. Stefan Ziemnicki. Czesław Józefaciuk uważał go (obok prof. Witolda Niewiadomskiego) za swojego wielkiego nauczyciela i niedościgniony wzór. Równocześnie rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym w Wyższej Szkole Rolniczej w Lublinie (WSR).

Od 1956 r. pracował w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych (IMiUZ) – Terenowy Oddział Badawczy w Lublinie. Początkowo zatrudniony był jako technik, a następnie inżynier, asystent, adiunkt, a w końcu został kierownikiem Pracowni Melioracji Przeciwerozyjnych. Studia ukończył w 1960 r., uzyskując stopień magistra inżyniera. Jeszcze w tym samym roku otworzył przewód doktorski w WSR w Lublinie.

W 1964 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk rolniczych („w zakresie erozji i ochrony gleb przed erozją”). Recenzentem jego doktoratu był prof. W. Niewiadomski, a tematem rozprawy była „Erozja wodna i soliflukcja oraz przeciwdziałanie tym zjawiskom na przykładzie Linowa”. W 1970 roku ukończył studia II stopnia na Wydziale Melioracji Wodnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. Przez cały czas pracował jako kierownik IMiUZ.

W 1972 r. decyzją Ministra Rolnictwa został przeniesiony służbowo do Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach (IUNiG). Jako pracownik naukowy z Instytutem związany był do końca życia. Początkowo pracował jako adiunkt w Zakładzie Ochrony i Rekultywacji Gruntów. Wraz z nim pracę rozpoczęła żona Anna, z którą pracował wcześniej w IMiUZ. Doktor Anna Józefaciuk (obecnie profesor) specjalizowała się w erozji gleb. Jednym z podstawowych zagadnień badawczych Instytutu była analiza przestrzenna zjawisk erozji oraz technika i organizacja ochrony gleb przed erozją. Realizację tych badań powierzono doktorom Czesławowi i Annie Józefaciukom. W 1973 r. Czesław Józefaciuk uzyskał w IUNiG stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych. W latach 1975-1976 był kierownikiem Zakładu Ochrony i Rekultywacji Gruntów oraz kierownikiem Zespołu Melioracji Przeciwerozyjnych. W latach 1977-1986 kierował Pracownią Erozji Gleb, która wchodziła w skład Zakładu Gleboznawstwa i Ochrony Gruntów.

W 1985 r. uzyskał stopień naukowy profesora. Od 1987 do 1996 roku był kierownikiem Zakładu Erozji Gleb i Urządzania Terenów Urzeźbionych. W 1996 r. kierownictwo nad zakładem przejęła prof. Anna Józefaciuk. On sam nadal pracował w macierzystym zakładzie na stanowisku profesora. Prowadził także zajęcia na Politechnice Lubelskiej. Ceniony przez przełożonych i studentów jako znakomity dydaktyk.

Promotor wielu prac magisterskich oraz 4 prac doktorskich. Poza ty był również recenzentem przewodów habilitacyjnych i profesorskich m. in. na Akademii Rolniczej w Lublinie, Poznaniu i Krakowie. W 2000 roku przeszedł na zasłużoną emeryturę. Nie zerwał jednak więzi z Instytutem i był w ciągłej merytorycznej współpracy z pracownikami. Ostatnim dziełem prof. Józefaciuka był kierowany przez niego projekt badawczy, pt. „Opracowanie mapy aktualnej erozji wodnej dla Polski w oparciu o istniejące polskie i zagraniczne bazy danych”. Projekt był finansowany przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Interesował się pszczelarstwem, myślistwem oraz ogrodnictwem. Bardzo lubił zajmować się pracą na działce. Profesor Czesław Józefaciuk zmarł 13 lutego 2006 r. i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym w Puławach przy ul. Budowlanych.

Z małżeństwa zawartego w 1956 r. z Anną Józefaciuk miał syna Grzegorza, obecnie Dyrektora ds. Naukowych Instytutu Agrofizyki im. Bohdana Dobrzańskiego PAN w Lublinie. Jak wspominają jego współpracownicy: „Profesor codziennie przychodził do Instytutu gdzie pracował, wspierając swój dawny zakładowy zespół wiedzą, radą, jak również aktywnie uczestniczył w realizowanych pracach badawczych i utylitarnych. W osobie Pana Profesora uznajemy człowieka nam bliskiego, serdecznego przyjaciela i życzliwego kolegę, wielkiego znawcę problematyki Perozji gleb, wychowawcę i promotora wielu cenionych dziś naukowców”.

Dorobek naukowy:

-  ponad 200 artykułów i prac naukowych, popularnonaukowych, materiałów szkoleniowych, ekspertyz, projektów, programów, wytycznych, instrukcji oraz norm

- napisał 7 książek, w tym: „Erozja i jej zwalczanie” (współautor); „Erozja agroekosystemów” ; „Erozja i melioracje przeciwerozyjne” ; „Erozja wąwozowa i metody zagospodarowania wąwozów” ; „Mechanizm i wskazówki metodyczne badania procesów erozji” (Warszawa 1996),

- był współautorem 1 normy branżowej i 1 polskiej,

- Prowadził pionierskie prace nad metodami zabudowy wąwozów, które zostały wprowadzone w kilkudziesięciu obiektach badawczo-wdrożeniowych,

Nagrody, odznaczenia, wyróżnienia:

- Srebrny Krzyż Zasługi (1975);

- nagroda zespołowa II stopnia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej „Za osiągnięcia badawczowdrożeniowe w zakresie ochrony gleb przed erozją” (1985);

- dwukrotnie otrzymał nagrodę naukową Dyrektora IUNiG (w 1990 r. za badania nad oceną erozji wodnej w Polsce i w 1996 r. za 4 książki z zakresu erozji);

-  odznaka Zasłużony Pracownik Rolnictwa (1975);

-  nagroda Wojewody Lubelskiego „Za opracowanie technologii umacniania skarp piaskowych LHS”(1979);

-  Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984);

-  odznaka Zasłużony dla Województwa Tarnobrzeskiego (1985);

-  Honorową Odznaką za zasługi dla Puław (1988) i Honorową Odznaką za Zasługi dla Lubelszczyzny (1989).;

-  Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1992);

-  Złota Odznaka Honorowa NOT (1993) i Złota Odznaka za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (1995).

- Medalem Jubileuszowym Akademii Rolniczej Krakowie(1996);

-  Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego(1999);

-  laureat I nagrody na Zjeździe Studenckich Naukowych Kół Rolniczych WSR (1959);

- I nagroda na II Ogólnopolskim Zjeździe Studenckich Kół Naukowych Wyższych Szkół Rolniczych (1996).

Informacje na temat pana Profesora zaczerpnięto z artykułu pana Sławomira Hordejuka ”Echo Studzianki” Nr(7) Rok3 Studzianka, 23 marca 2011r.

Poprawiony: sobota, 14 lutego 2015 16:36