- reset +

PDFDrukujEmail

Podpułkownik Wacław Derlukiewicz

Waclaw_Derlukiewicz.jpg - 12.92 KbUrodził się 15.10.1932 r. w Łomazach. Rodzice Paweł i Anna mieszkali na kol. Zarzeka i utrzymywali się z małego gospodarstwa rolnego. Naukę w Publicznej Szkole Powszechnej w Łomazach rozpoczął w październiku 1939r. Szkołę zajęła armia niemiecka na koszary, lekcje odbywały się w izbach użyczonych przez mieszkańców Łomaz, a takżena plebanii i w Domu Ludowym. Szkołę ukończył w 1946 roku. Rok później był uczniem Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej w Zalutyniu, organizującej się w obiektach byłego dworku ziemiańskiego.

W 1948 r. nadarzyły się sprzyjające okoliczności wyjazdu do Wrocławia i rozpoczęcia nauki zawodu metalurga w Państwowej Szkole Przemysłowej nr 6, przy ul. Mogileńskiej. Praktyczną naukę zawodu frezera pobierał w Fabryce Wielkich Maszyn Elektrycznych przy ówczesnej ulicy Pstrowskiego.Zainteresowanie lotnictwem wzbudziły pokazy na lotnisku ,,Pilczyce” we Wrocławiu organizowane przez ówczesną organizację Liga Lotnicza.W październiku 1951 r. zgłosił się na kurs pilotażu samolotowego na historycznym dziś ,,kukuruźniku”. Swój pierwszy samodzielny lot wykonał 21.X.1951 r. Odtąd służba w lotnictwie pochłonęła go bez reszty. Do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie przyjęty został 25 września 1952 roku. Po upływie pół roku został przeniesiony do nowopowstałej OSZ Nr 5 w Radomiu. Szkolenie podstawowe i na samolotach bojowych – już z napędem odrzutowym ukończył 22 lipca 1955 r. Po uroczystej promocji do stopnia ppor. Pilota, skierowany został do eskadry szkolenia bojowego w Tomaszowie Mazowieckimna stanowisko instruktora, którą pełnił przez 11 lat. W latach 1961 do 1964 losy służby rzuciły go do Białej Podlaskiej, gdzie nadal szkolił podchorążych pilotów. Nad rodzinnymi Łomazami znajdowała się ,,strefa pilotażu” w wykonywaniu (nauki) manewrów walki powietrznej, a zdarzało się to wielokrotnie w ciągu cyklu szkolenia.

Od 1966 r. pełnił służbę w jednostce lotniczej w Słupsku. Będąc instruktorem wyszkolił 30 pilotów. W roku 1957 awansował do stopnia porucznika. W tym też roku uzupełnił średnie wykształcenie w Liceum dla Pracujących. Stopień kapitana otrzymał w 1961 r. a na stopień majora awansował w 1971 roku.

Ze służbą wojskową rozstał się w 1978 r. z powodów zdrowotnych, lecz nie rozstał się z obronnością Polski. Będąc w rezerwie, pracował w obronie cywilnej, początkowow zakładach pracy, a od 1982 do 1995 r. w Miejskim Inspektoracie Obrony Cywilnej w Lublinie, gdzie zamieszkał na emeryturze.

Odznaczony został Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz innymi odznaczeniami resortowymi. Do stopnia podpułkownika awansowany został w czasie pracy w obronie cywilnej. W 1957 r. zawarł związek małżeński, z którego urodził się syn Leszek-Zbigniew i córka Ewa-Elżbieta. Syn wybrał zawód żołnierza zawodowego. Ukończył wydział elektroniki w Wojskowej Akademii Technicznej. Na emeryturę przeszedł po trzydziestu latach służby, w stopniu ppłk mgr. Inż. Córka wybrała zawód lekarza. Ukończyła Akademię Medyczną w Lublinie i zdobyła specjalizację lekarza pediatry. Ma czwórkę wnuków: dwóch wnuków i dwie wnuczki. Dzieci córki mieszkają w Lublinie. Ma liczne rodzeństwo: czterech braci i trzy siostry. Najstarsza Feliksa zmarła młodo, druga Anna (1935) z zawodu księgowa mieszka w Białej Podlaskiej, brat Julian (1937) górnik (w kopalni miedzi) emeryt, siostra Aniela (1939) pracowała na PKP, brat Kazimierz (1942) na rolniczej emeryturze, brat Zenon (1946) technik przem. Drzewnego- emeryt zam. W Białej Podlaskiej, brat Wincenty (1948) zmarł w wieku 47 lat. Powstała liczna rodzina złożona z dzieci, rodziców, małżonków, dzieci, ich mężów i żon oraz wnuków i prawnuków. Odbyły się dwa zjazdy rodzinne.

Poprawiony: poniedziałek, 24 sierpnia 2015 16:27