- reset +

PDFDrukuj

Spis treści
PATRONI GIMNAZJUM
PATRON SZKOŁY PODSTAWOWEJ
PANI JADWIGA KACZYŃSKA
Wszystkie strony

PANI  JADWIGA KACZYŃSKA

Urodzona  19 marca 1915 roku  w Jagminówce, gmina Dywin, powiat kobryński, diecezja Pińska (parafia rzym.-kat. Dywin) – na Polesiu z ojca Stefana i matki Kazimiery z Kupiczów, małżeństwa Chodynickich. W 1918 roku umarła matka, pozostawiając ją z siostrą Stefanią w sieroctwie. Ojciec rolnik w 1922 roku zdecydował się na oddanie Jadwigi Kaczyńskiej do szkoły powszechnej w Kowlu- tam opiekę nad nią roztoczyła ciotka, wujek był kolejarzem.

Szkołę powszechną w Kowlu ukończyła z wynikiem bardzo dobrym w 1929r., naukę kontynuowała w państwowym gimnazjum, które ukończyła w roku 1934. W tymże roku wujek przeszedł na emeryturę i wujostwo z uwagi na skromne środki finansowe nie mogli jej dłużej utrzymywać, marzenia o studiach pozostały niezrealizowane.

Nie mogąc kształcić się P. Kaczyńska występuje z prośbą           do Starosty Kobryńskiego o jakąkolwiek pracę oświatową. Jeszcze w 1935 roku została przedszkolanką w Przedszkolu Wiejskim Koła Gospodyń Wiejskich w Powielu. Wieś była w 100% białoruska, jedynymi ośrodkami polskości była szkoła i przedszkole. Jej chęć zdobywania wiedzy spowodowała, że b. szybko kończy kurs dla kierowników Ogródków Jordanowskich i dwutygodniowy kurs praktyczny w Warszawie. W 1937 roku zdała egzamin w Seminarium Ochroniarskim w Wilnie. Zostaje kierownikiem przedszkola w Powiciu, a przedszkole to ma nazwę „Ognisko Matki i Dziecka”. W 1939 roku wychodzi za mąż za pochodzącego z Huszczy (obecnie gmina Łomazy) nauczyciela wiejskiego – Ludwika Buczyńskiego i przestaje pracować. Wkrótce jednak po dwumiesięcznym pożyciu mąż zostaje zmobilizowany, wybucha II wojna światowa.

Nie mając środków do życia (pod jej opieką jest ponadto ojciec- staruszek) jeszcze w 1939 roku (9.10.1939r.) przyjeżdża do Huszczy na Podlasie, do rodziny męża – tu rodzi się na początku 1940 roku syn – Ludwik Buczyński. Jakikolwiek powrót do stron rodzinnych nie jest możliwy także z uwagi na zamkniętą granicę na Bugu. W Huszczy 28 listopada 1939r. otrzymuje dokumenty męża z adnotacją, że poległ w Modlinie. Będąc przy rodzinie męża, nie chce pozostawać bierna i na „utrzymaniu”. Włącza się w nurt życia społeczności lokalnej w Huszczy - jest aktywną członkinią KGW, pracuje w sklepie, potem jest sekretarzem Spółdzielni Spożywców, wreszcie referentem świadczeń rzeczowych w tamtejszym urzędzie gminy.  Jakakolwiek praca w szkole nie jest możliwa, ówczesny inspektor szkolny nawet nie odpowiada na jej prośby.

W trudnych czasach II wojny P. Jadwiga Kaczyńska daje dowody ogromnego patriotyzmu i przywiązania do polskości w okupowanej Huszczy. Tworzy jeszcze w 1939 roku 9-osobowy komplet uczniów, których uczy do wyzwolenia, tj. do 1944 roku geografii, j. polskiego, matematyki i j. niemieckiego w szerszym zakresie niż uczono podówczas w generalnym gubernatorstwie. Zespół tworzyli: Jeruzalski Michał, Kaczyński Tadeusz, Matukiewicz Artur, Pawluk Feliks, Jaroć (z domu Ługowska) Maria, Jarocka Aniela, Olędzka Leokadia, Fuks Jadwiga, Jarosińska Lidia. Efekty kształcenia były znakomite. W 1945 roku Matukiewicz, Kaczyński i Jeruzalski zdali do LO im. J. I. Kraszewskiego w Białej Podlaskiej;  Jarosińska i Pawluk do Liceum Pedagogicznego w Leśnej Podlaskiej, pozostali do szkół rzemieślniczych. Praca w komplecie była bardzo trudna – kiedy wieś była wolna od żandarmów trwała często po pięć godzin dziennie, kiedy zaś byli „zieloni goście” siłą rzeczy dorywcza. Niejako „po drodze” wstępuje do Armii Krajowej, przyjmując pseudonim „Sosna”, jest łączniczką.

Chęć pracy w szkole wiedzie ja do sąsiadujących z Huszczą Łomaz. Od 1 października 1945 roku staje się nauczycielem powszechnej szkoły podstawowej (7-klasowej) jako nauczyciel języka polskiego i wychowawca. Uzupełnia kwalifikacje: 29 kwietnia 1947 roku zdaje eksternistyczny egzamin dojrzałości Liceum Pedagogicznego im. E. Estkowskiego w Lublinie z samymi piątkami, w 1950 roku jest kwalifikowanym nauczycielem publicznych szkół powszechnych, w 1962 roku kończy Wydział Zaoczny dla pracujących Studium Nauczycielskiego w Ciechanowie. Pracuje i mieszka w Łomazach. W dniu 26 czerwca 1946 roku zawiera w kościele parafialnym w Łomazach  związek małżeński z pochodzącym z Huszczy Romualdem Kaczyńskim – wdowcem mającym troje dzieci z pierwszego małżeństwa. W dniu 21 lipca 1950 roku rodzi się z tego małżeństwa syn Sławomir Stefan Kaczyński.

Dwa najważniejsze cele w życiu pani Jadwigi Kaczyńskiej od tego momentu to rodzina i praca. Niełatwym było wychowanie piątki dzieci nie tyle ze względów materialnych, ale dążność do ich właściwego wychowania, a przede wszystkim nauki – najpierw w szkole w Łomazach, potem w szkołach średnich i na studiach. Jej pasją przy tym stała się nauka i krzewienie wiedzy we wszystkich kręgach miejscowego społeczeństwa. Walczyła z analfabetyzmem, uczyła mieszkańców Łomaz na kursach wieczorowych, w szkole podstawowej dla dorosłych, wreszcie po ludzku sąsiadów i wszystkich chętnych. Przez szereg lat prowadziła różne zespoły teatralne i żywego słowa, wspierała miejscowych harcerzy, krzewiła nowoczesność wśród matek i rodziców. Jej dom miał zawsze otwarte drzwi dla ludzi młodych poszukujących lektur szkolnych, wymagających wsparcia i pomocy absolwentów szkoły w Łomazach, którzy kontynuowali naukę w szkołach średnich i wyższych. Pisała rolnikom podania i różne pisma urzędowe. Przez 25 lat pracy w Łomazach dochowała się licznego grona wychowanków, dzisiaj wspaniałych i wybitnych Polaków, oficerów Wojska Polskiego, naukowców i ludzi zajmujących wysokie stanowiska państwowe.

Szczególnie w latach sześćdziesiątych podupada na zdrowiu. Podejmuje decyzję o przejściu z dniem 31 sierpnia 1970 roku na emeryturę. Ale mimo to reaguje na każdą prośbę władz szkolnych i w ograniczonym wymiarze pracuje zastępując innych nauczycieli m. in. :

- od 1.09.1972 do 31 grudnia 1972 i od 1 lutego do 24 czerwca 1973 w Szkole Podstawowej w Lubence, gm. Łomazy;

- od 8 listopada 1974 do 30 czerwca 1975 w Szkole Podstawowej w Dubowie, gm. Łomazy

W dniu 11 września 1985 roku Jadwiga Kaczyńska otrzymała za swoją wieloletnią wybitną pracę pedagogiczną Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski wcześniej Złoty Krzyż Zasługi i Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Zmarła 19 czerwca 1998 roku w Warszawie, pochowana na cmentarzu parafialnym w Huszczy, gm. Łomazy.

W auli Zespołu Szkół w Łomazach przysposobiono tej najwybitniejszej nauczycielce  łomaskiej szkoły podstawowej pamiątkową tablicę z inicjatywy wychowanków, uczniów, rodziców i nauczycieli czcząc w ten sposób gorącą patriotkę, wychowawczynię wielu pokoleń Polaków, humanistkę i wspaniałą nauczycielkę języka polskiego za jej niepodważalny wkład w rozwój życia społeczno-kulturalnego szkoły i środowiska, za niezwykłą wrażliwość na problemy swoich wychowanków – w 60-ta rocznicę rozpoczęcia pracy zawodowej w SP Łomazy. Tablicę odsłonięto 5 maja 2006r w trakcie obchodów 90- lecia szkoły w Łomazach.