- reset +

absolwenci

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator sobota, 14 lutego 2015 16:45

Prof. dr Bolesław Hornowski

B_Hornowski.jpg - 17.84 KbUrodził się 6 maja 1914 r. w Studziance w rodzinie Władysława Hornowskiej i Józefy Władysławy z Bobkiewiczów vel Dziobków. Bolesław miał troje młodszego rodzeństwa: Sabinę, Kazimierza i Zygmunta. W 1929 r. ukończył Szkołę Powszechną w Łomazach. Następnie podjął naukę w Państwowym Seminarium Nauczycielskim im. Mieczysława Brzezińskiego w Leśnej Podlaskiej. W czerwcu 1934 r. zdaje maturę (XI komplet, kurs im. Józefa Poniatowskiego). Z dyplomem nauczyciela rozpoczyna swoją pierwszą pracę w Publicznej Szkole Powszechnej w Łomazach. W roku szkolnym 1935-1936, jako stażysta odbył w tej szkole praktykę nauczycielską. Następnie w latach 1936- 1938 uczył w Piszczacu i Kaliłowie. W 1938 roku zdał egzamin praktyczny na nauczyciela publicznych szkół powszechnych.

W czerwcu 1938 r. zostaje powołany do wojska. Odbywa 10-tygodniowe ćwiczenia w Kompanii Obrony Narodowej w Bielsku. We wrześniu 1938 r. powraca do Łomaz i rozpoczyna pracę jako nauczyciel etatowy. W lipcu 1939 r. ponownie zostaje wezwany na kilkutygodniowe szkolenie wojskowe do Sanoka. Wówczas nie wiedział, że w rodzinne strony wróci dopiero po 8 latach. Wraz z rozpoczęciem Kampanii Wrześniowej 1939 r. otrzymał przydział do 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. Po wycofaniu się jednostki z terenów okupowanej Polski, w ostatnim momencie (21 września) udaje mu się przekroczyć granicę polsko-węgierską w miasteczku Jaremcze (obecnie Ukraina).Tak rozpoczęła się tułaczka młodego żołnierza i jego towarzyszy broni. Wraz z końcem września 1939 r. oddział znalazł się na terenach Węgier. Zostaje internowany w mieście Komárom nad Dunajem (na granicy Węgier i Czechosłowacji). W styczniu 1940 r po dwóch próbach ucieczki, udaje mu się wraz z kilkoma kolegami wydostać z obozu internowania. Po wielu przygodach przedostaje się do Jugosławii, a następnie Włoch. Stamtąd statkiem dnia 20 marca 1940 r. dociera do Francji. Już na początku kwietnia stawia się w punkcie zbornym w Bressuire (środkowo -wschodnia Francja). Otrzymuje przydział do 2 Kompanii Broni Pancernej i zostaje zastępcą drużynowego. Jednostka wchodziła w skład 1 Dywizji Grenadierów, a jej dowódcą był gen. bryg. Bronisław Duch.

W maju 1940 r. zostaje słuchaczem Szkoły Podchorążych w Coetquidan. Brał udział w walkach frontowych w okolicach Lotaryngii. Po kapitulacji Francji Bolesław Hornowski 25 czerwca przedostaje się do Bordeaux. Następnie wraz z grupą ok. 1.5 tys. żołnierzy na pokładzie statku handlowego odpłynął do Wielkiej Brytanii. Po kilku dniach statek dopłynął do Szkocji. Trafia do obozu wojskowego w Glasgow. Dalej skierowany zostaje do Szkoły Podchorążych w mieście Dundee, którą kończy jako podporucznik. Zostaje żołnierzem I Korpusu Polskich Sił Zbrojnych. Jednostka miała za zadanie bronić 200-kilometrowego odcinka płn.-wsch. wybrzeża Szkocji. W prowadzonym przez siebie dzienniku zapisał wtedy: „Jednakże to nie patent oficerski był obiektem marzeń młodego wiejskiego nauczyciela”. Jego marzeniem jest zdobycie wyższego wykształcenia. Jesienią 1943 r. na własną prośbę otrzymał skierowanie na studia na Uniwersytecie w Edynburgu (Szkocja). Podejmuje studia z zakresu psychologii, pedagogiki i biologii. Dnia 14 czerwca 1947 r. broni pracę magisterską pt. „Psychological interpretation of sex differences in drawing a „man” in early adolescence”. Jej promotorem był słynny psycholog prof. James Drever (1910-1991). Tytuł magistra psychologii uzyskuje 22 czerwca 1947 r. i jeszcze w tym samym roku postanawia powrócić do Polski. Pod koniec listopada wypływa z Glasgow do Gdyni. Tydzień później dociera w rodzinne strony. Po niespełna dwóch miesiącach pobytu  w Studziance wyjeżdża do Poznania. Tam od 1 lutego 1948 r. rozpoczyna pracę psychologa w Poradni Zawodowej w Urzędzie Zatrudnienia. W maju Uniwersytet Warszawski zatwierdził jego dyplom magisterski. Dnia 11 czerwca 1948 r. zawarł związek małżeński ze Stanisławą z domu Cieślak, również psychologiem. Przygotowuje rozprawę doktorską pt. „Z badań nad percepcją metodą Ravena”, pod kierunkiem prof. Stefana Błachowskiego.

Dnia 23 maja 1950 r. otrzymał stopień naukowy doktora filozofii. Już 1 listopada rozpoczyna pracę na stanowisku adiunkta w Katedrze Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (UAM). W 1956 r. awansuje na zastępcę profesora.

W październiku 1959 roku powołano go na stanowisko docenta etatowego, rok później zostaje kierownikiem Katedry Psychologii oraz kierownikiem Zakładu Psychologii Rozwojowej

i Wychowawczej. We wrześniu 1969 r (do 1981 r.) zostaje Dyrektorem Instytutu Psychologii na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza. Równocześnie w  kierował (aż do śmierci) Zakładem Psychologii Ogólnej. Od 1960 do 1962 r. był Prodziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego UAM. W 1962 r. został redaktorem naczelnym „Przeglądu Psychologicznego.

Był promotorem 647 prac magisterskich, 40 prac doktorskich. Oceniał także dorobek ponad 30 kandydatów na doktora habilitowanego i profesora. Jego dorobek naukowy zamyka się liczbą ponad 100 opublikowanych prac (w tym 5 książek), a także artykułów, rozpraw oraz komunikatów naukowych i recenzji, ogłaszanych w kraju i za granicą.

Reprezentował Polskę na kongresach i konferencjach zagranicznych (m.in. Międzynarodowym Kongresie Psychologii Stosowanej). Jak wspomina mieszkająca w Poznaniu córka Bolesława Hornowskiego – prof. Elżbieta Hornowska: „Tata był osobą ciepłą i pogodną. Lubił malować, tworzył piękne akwarele. To była jego pasja. Duży też nacisk kładł na edukację dzieci”.

W 1970 r. otrzymuje tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, zaś w 1975 r. profesora zwyczajnego nauk humanistycznych.

Prof. Bolesław Hornowski pełnił wiele funkcji w różnych towarzystwach naukowych w Polsce i za granicą:

- przewodniczący Poznańskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Psychologicznego ;

- sekretarz (1954-1960) i wiceprzewodniczący (1962-1964) PTP;

- członek Komitetu Nauk Psychologicznych Polskiej Akademii Nauk (PAN);

- należał do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk; Polskiego Towarzystwa Socjologicznego i Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego;

- działał w pracach Zespołu Dydaktyczno-Wychowawczego do spraw Psychologii Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki;

- członek honorowy Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego (APA);

- wchodził również w skład Międzynarodowego Zespołu Badań nad Wartością Pracy Ludzkiej, pod kierownictwem prof. Donalda Supera z Uniwersytetu Gainsville na Florydzie (USA);

- członek Rady w Towarzystwie Naukowym Organizacji i Kierowania Instytutu Medycyny Morskiej w Gdańsku, a także w Pracowni Psychometrycznej PAN;

- organizator i kierownik Katedry Psychologii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku.

Nagrody, odznaczenia , wyróżnienia:

-  laureat m.in. Nagrody Ministra pierwszego i drugiego stopnia za pracę i działalność naukową na rzecz rozwoju psychologii;

- Złoty Krzyż Zasługi (1972);

- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973);

- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1979);

- odznaka Zasłużonego Nauczyciela (1981):

- Złota Odznaka PTP (1981).

Bolesław Hornowski zmarł nagle dnia 28 lipca 1983 r. w Poznaniu. Pogrzeb odbył się 3 sierpnia. Pochowany został w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu. Miał 3 dzieci: Elżbietę Hornowską, profesora psychologii, dyrektora Instytutu Psychologii ds. Nauki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Annę Hornowską-Banach, doktora medycyny, specjalistę medycyny fizykalnej i balneoklimatologii; Tomasza Hornowskiego, fizyka, profesora Wydziału Fizyki Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu.

Informacje na temat pana Profesora zaczerpnięto z artykułu pana Sławomira Hordejuka  ”Echo Studzianki” Nr(5) Rok2 Studzianka, 25 lipca 2010 r.

Poprawiony: sobota, 14 lutego 2015 16:54  

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator sobota, 14 lutego 2015 16:36

Kazimierz Kusznierów

K_Kusznierow.jpg - 15.72 Kb

 

Kazimierz Kusznierów urodził się 01.07.1950 r. w Lubence w wielodzietnej rodzinie.

Edukację rozpoczął w Szkole Podstawowej w Lubence, następnie uczęszczał do Szkoły Podstawowej im. Tadeusza Kościuszki w Łomazach.

Od najmłodszych lat pracował w niewielkim gospodarstwie rodziców, a poza tym podjął pracę w Państwowym Lesie Zaścianek w charakterze drwala.  Przez kilka lat zatrudniony był w Przedsiębiorstwie Robót Mostowych przy budowie wiaduktów w Chełmie Lubelskim i Ostrowie Świętokrzyskim. Do Lubenki wrócił w 1977r. i został gospodarzem Klubu Książki i Prasy „Ruch”.

W latach 1978-79 uczestniczył w szkoleniach  z zakresu upowszechniania kultury na Uniwersytecie Ludowym w Gardzienicach,  które ukończył z wyróżnieniem. Jest absolwentem Liceum Ogólnokształcącym im. J. I. Kraszewskiego w Białej Podlaskiej ( system eksternistyczny). W 1980 r Pana Kazimierza powołano na stanowisko kierownika Wiejskiego Domu Kultury, które piastuje do dnia dzisiejszego.

 

Osiągnięcia i nagrody:

- 1980 r. założył Teatr Obrzędowy „Czeladońka”,

autor tekstów do albumu fotograficznego Adama Pańczuka,

autor wierszy, fraszek i scenariuszy,

laureat konkursów na szczeblu powiatowym, wojewódzkim i ogólnopolskim,

- 1971 r. – I. miejsce w Konkursie pt.  „Mój zawód najlepszy” ogłoszonym przez Polskie Radio  – nagrodą był telewizor (wówczas Pan Kazimierz stał się posiadaczem drugiego telewizora we wsi),

- 1972 r. – wyróżnienie w Konkursie Literackim pt. „Nauczyciel mojego życia”, ogłoszonym przez gazetę „Zielony Sztandar”,

- 1975 r. – I. miejsce w konkursie pt. „Kto mnie wychowuje” zorganizowanym przez gazetę „Zarzewie” – nagroda to 300zł,

- 1980 r. – „Czeladońka” zajęła I. miejsce w Sejmiku Ogólnopolskim Polski Południowo-Wschodniej za widowisko „Herody”,

- 1981 r. -  wyróżnienie na Festiwalu Folkloru Sztuki Ludowej w Płocku,

- 1986 r. – nagroda ustanowiona przez ZK ZMW I. stopnia im. Jędrzeja Czerniaka za z uporem podjęte i realizowane inicjatywy społeczno-kulturalne,

- 1986 r. – II. miejsce w konkursie miano „Złoty Klub RSW”,

- 1986 r. – I. miejsce w Przeglądzie Zespołów Kolędujących w Krasnymstawie,

- 1986 r. – gazeta „Sztandar Młodych” ogłosiła Pana  Kusznierowa  „Wiejskim Noblem”,

- 1988 r. – I. miejsce zajęło Koło Młodzieży Wiejskiej pod patronatem Pana Kazimierza. Nagroda to 100 000 zł i 5 milionów złotych na wsparcie czynów społecznych przeznaczone na remont Domu Kultury w Lubence – nadane przez wiceprzewodniczącego Rady Państwa ,

- 1988 r. – wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie „Młodzi Regionowi”,

1991 r. – I. miejsce w  Przeglądzie Zespołów Kolędujących w Łomży,

2013 r.– III. miejsce w VI Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Ireny Golec pt. „Czerwona Róża dla Niej”,

- 2013 r .– 71. Konkurs Pictures of the Year International, w którym album fotograficzny pana Adama Pańczuka został uznany za najlepszą książkę fotograficzną na świecie. Opisy do portretów są autorstwa pana Kusznierowa, który został nagrodzony. Opisy mówią o związku człowieka z ziemią, jego przywiązaniu do niej i przynależności do natury – „Karczeby”,

- 2015 r. – I. miejsce na Przeglądzie Teatrów w Lublinie.

Odznaczenia:

- 1984 r. – Medal Zasłużony Działacz Kultury,

- 1986 r. – Medal Zasłużony dla Województwa Bialskopodlaskiego,

- 2005 r. – Złoty Krzyż Zasługi’,

- 2009 r. – Medal Zasłużony dla Powiatu Bialskiego (teatr „Czeladońka”),

- 2012 r .– Medal Zasłużony dla Powiatu Bialskiego.

Poprawiony: czwartek, 19 lutego 2015 09:09  

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator sobota, 14 lutego 2015 16:32

Prof.dr hab.inż.Czesław Józefaciuk

Cz_Jozefaciuk.jpg - 15.25 Kb Prof.dr hab.inż.Czesław Józefaciuk urodził się 1 lutego 1931 r. w Studziance. Był synem Mikołaja i Ludwiki z domu Kulicka. Okres jego dzieciństwa przypadł na pierwsze lata II wojny światowej.

Po zakończeniu działań wojennych ukończył Szkołę Podstawową im. Tadeusza Kościuszki  w Łomazach. Następnie rozpoczął naukę w gimnazjum w Białej Podlaskiej (obecnie I LO im. J. I. Kraszewskiego). Szkołę średnią ukończył w Lublinie. W 1959 roku rozpoczął studia z zakresu filozofii chrześcijańskiej na KUL w Lublinie. Po roku przerwał naukę.

Pierwszą swoją pracę rozpoczął w 1950 r. na stanowisku technicznym w Zakładzie Inżynierii Wiejskiej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jego kierownikiem był prof. Stefan Ziemnicki. Czesław Józefaciuk uważał go (obok prof. Witolda Niewiadomskiego) za swojego wielkiego nauczyciela i niedościgniony wzór. Równocześnie rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym w Wyższej Szkole Rolniczej w Lublinie (WSR).

Od 1956 r. pracował w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych (IMiUZ) – Terenowy Oddział Badawczy w Lublinie. Początkowo zatrudniony był jako technik, a następnie inżynier, asystent, adiunkt, a w końcu został kierownikiem Pracowni Melioracji Przeciwerozyjnych. Studia ukończył w 1960 r., uzyskując stopień magistra inżyniera. Jeszcze w tym samym roku otworzył przewód doktorski w WSR w Lublinie.

W 1964 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk rolniczych („w zakresie erozji i ochrony gleb przed erozją”). Recenzentem jego doktoratu był prof. W. Niewiadomski, a tematem rozprawy była „Erozja wodna i soliflukcja oraz przeciwdziałanie tym zjawiskom na przykładzie Linowa”. W 1970 roku ukończył studia II stopnia na Wydziale Melioracji Wodnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. Przez cały czas pracował jako kierownik IMiUZ.

W 1972 r. decyzją Ministra Rolnictwa został przeniesiony służbowo do Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach (IUNiG). Jako pracownik naukowy z Instytutem związany był do końca życia. Początkowo pracował jako adiunkt w Zakładzie Ochrony i Rekultywacji Gruntów. Wraz z nim pracę rozpoczęła żona Anna, z którą pracował wcześniej w IMiUZ. Doktor Anna Józefaciuk (obecnie profesor) specjalizowała się w erozji gleb. Jednym z podstawowych zagadnień badawczych Instytutu była analiza przestrzenna zjawisk erozji oraz technika i organizacja ochrony gleb przed erozją. Realizację tych badań powierzono doktorom Czesławowi i Annie Józefaciukom. W 1973 r. Czesław Józefaciuk uzyskał w IUNiG stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych. W latach 1975-1976 był kierownikiem Zakładu Ochrony i Rekultywacji Gruntów oraz kierownikiem Zespołu Melioracji Przeciwerozyjnych. W latach 1977-1986 kierował Pracownią Erozji Gleb, która wchodziła w skład Zakładu Gleboznawstwa i Ochrony Gruntów.

W 1985 r. uzyskał stopień naukowy profesora. Od 1987 do 1996 roku był kierownikiem Zakładu Erozji Gleb i Urządzania Terenów Urzeźbionych. W 1996 r. kierownictwo nad zakładem przejęła prof. Anna Józefaciuk. On sam nadal pracował w macierzystym zakładzie na stanowisku profesora. Prowadził także zajęcia na Politechnice Lubelskiej. Ceniony przez przełożonych i studentów jako znakomity dydaktyk.

Promotor wielu prac magisterskich oraz 4 prac doktorskich. Poza ty był również recenzentem przewodów habilitacyjnych i profesorskich m. in. na Akademii Rolniczej w Lublinie, Poznaniu i Krakowie. W 2000 roku przeszedł na zasłużoną emeryturę. Nie zerwał jednak więzi z Instytutem i był w ciągłej merytorycznej współpracy z pracownikami. Ostatnim dziełem prof. Józefaciuka był kierowany przez niego projekt badawczy, pt. „Opracowanie mapy aktualnej erozji wodnej dla Polski w oparciu o istniejące polskie i zagraniczne bazy danych”. Projekt był finansowany przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Interesował się pszczelarstwem, myślistwem oraz ogrodnictwem. Bardzo lubił zajmować się pracą na działce. Profesor Czesław Józefaciuk zmarł 13 lutego 2006 r. i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym w Puławach przy ul. Budowlanych.

Z małżeństwa zawartego w 1956 r. z Anną Józefaciuk miał syna Grzegorza, obecnie Dyrektora ds. Naukowych Instytutu Agrofizyki im. Bohdana Dobrzańskiego PAN w Lublinie. Jak wspominają jego współpracownicy: „Profesor codziennie przychodził do Instytutu gdzie pracował, wspierając swój dawny zakładowy zespół wiedzą, radą, jak również aktywnie uczestniczył w realizowanych pracach badawczych i utylitarnych. W osobie Pana Profesora uznajemy człowieka nam bliskiego, serdecznego przyjaciela i życzliwego kolegę, wielkiego znawcę problematyki Perozji gleb, wychowawcę i promotora wielu cenionych dziś naukowców”.

Dorobek naukowy:

-  ponad 200 artykułów i prac naukowych, popularnonaukowych, materiałów szkoleniowych, ekspertyz, projektów, programów, wytycznych, instrukcji oraz norm

- napisał 7 książek, w tym: „Erozja i jej zwalczanie” (współautor); „Erozja agroekosystemów” ; „Erozja i melioracje przeciwerozyjne” ; „Erozja wąwozowa i metody zagospodarowania wąwozów” ; „Mechanizm i wskazówki metodyczne badania procesów erozji” (Warszawa 1996),

- był współautorem 1 normy branżowej i 1 polskiej,

- Prowadził pionierskie prace nad metodami zabudowy wąwozów, które zostały wprowadzone w kilkudziesięciu obiektach badawczo-wdrożeniowych,

Nagrody, odznaczenia, wyróżnienia:

- Srebrny Krzyż Zasługi (1975);

- nagroda zespołowa II stopnia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej „Za osiągnięcia badawczowdrożeniowe w zakresie ochrony gleb przed erozją” (1985);

- dwukrotnie otrzymał nagrodę naukową Dyrektora IUNiG (w 1990 r. za badania nad oceną erozji wodnej w Polsce i w 1996 r. za 4 książki z zakresu erozji);

-  odznaka Zasłużony Pracownik Rolnictwa (1975);

-  nagroda Wojewody Lubelskiego „Za opracowanie technologii umacniania skarp piaskowych LHS”(1979);

-  Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984);

-  odznaka Zasłużony dla Województwa Tarnobrzeskiego (1985);

-  Honorową Odznaką za zasługi dla Puław (1988) i Honorową Odznaką za Zasługi dla Lubelszczyzny (1989).;

-  Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski(1992);

-  Złota Odznaka Honorowa NOT (1993) i Złota Odznaka za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (1995).

- Medalem Jubileuszowym Akademii Rolniczej Krakowie(1996);

-  Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego(1999);

-  laureat I nagrody na Zjeździe Studenckich Naukowych Kół Rolniczych WSR (1959);

- I nagroda na II Ogólnopolskim Zjeździe Studenckich Kół Naukowych Wyższych Szkół Rolniczych (1996).

Informacje na temat pana Profesora zaczerpnięto z artykułu pana Sławomira Hordejuka ”Echo Studzianki” Nr(7) Rok3 Studzianka, 23 marca 2011r.

Poprawiony: sobota, 14 lutego 2015 16:36  
 

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator sobota, 14 lutego 2015 16:23

Józef Wilbik

J_Wilbik.jpg - 15.28 KbUrodził się 9 listopada 1931 r. w Studziance. Był synem Magdaleny Uścińskiej i Michała Wilbika.

Szkołę Powszechną rozpoczął w Studziance, a ukończył w Łomazach w 1944 r.

Od września tego roku kontynuował naukę w Gimnazjum im. J. I. Kraszewskiego w Białej Podlaskiej. Po zdaniu małej matury, podjął dalszą naukę w Liceum Spółdzielczym w Lublinie.

W 1949 r. zdecydował się na służbę w szeregach Wojska Polskiego. Początkowo skierowany na roczny kurs w Centrum Wyszkolenia Służb Kwatermistrzowskich w Poznaniu. Po jego ukończeniu oraz zdaniu egzaminu (z wynikiem bardzo dobrym) otrzymywał stopień podporucznika (wrzesień 1950 r.). Następnie rozpoczyna pracę w Departamencie Finansów Ministerstwa Obrony Narodowej. Zajmował się głównie problematyką normowania budżetowego i zatrudnienia pracowników wojska.

W 1952 r. zawarł związek małżeński z Zofią Czapską. W tym samym roku podjął studia wyższe na Wydziale Finansów w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (SGPiS) w Warszawie. W 1957 r. uzyskał tytuł magistra ekonomii w zakresie finansów ii rachunkowości przemysłu. Jego promotor (prof. Zajda) zaproponował mu dalszą naukę. J. Wilbik zdecydował się otworzyć przewód pracy doktorskiej. Niestety nie zrealizował tego na skutek tragicznej śmierci promotora. W 1971 r. skończył kurs z zakresu „organizacji  i normowania pracy w przemyśle”. Z kolei w 1979 r. na Wydziale Finansów i Statystyki SGPiS ukończył z wyróżnieniem studium podyplomowe ze specjalności „budżet państwa”. Szkolił także nowe kadry.

W 1987 r. po 38 latach służby odszedł na emeryturę. Swoją pracą i zaangażowaniem zdobył szacunek przełożonych i podwładnych. Odznaczał się nieprzeciętną inteligencją i wrażliwym sercem. Jego współpracownicy wspominali, że był bardziej doradcą i kolegą niż przełożonym.

Poza pracą zawodową, udzielał się także w ruchu spółdzielczym.

Płk Józef Wilbik zmarł 1 stycznia 1988 r. w Warszawie. Pochowany został na Cmentarzu Parafialnym Warszawa-Pyry. Z małżeństwa z Zofią z domu Czapska miał dwoje dzieci: córkę Barbarę (absolwentkę polityki społecznej w SGPiS) i syna Krzysztofa Piotra (ur. 1955 r.), doktora energetyki Politechniki Warszawskiej, byłego prezesa zarządu firmy Energoprojekt S.A., dyrektora Departamentu Energetyki w Siemens GmbH, prezesa zarządu firmy energetycznej Everen Sp. z o.o. (obecnie członka zarządu).

Siostra płk. Józefa Wilbika - Maria Mazur (z d. Wilbik) ukończyła Seminarium Nauczycielskie w Lublinie i poświęciła się pracy nauczycielskiej. Przez 30 lat była nauczycielem w Lublinie.

Poza pracą zawodową, udzielał się także w ruchu spółdzielczym.

Posiadał odznaki wyróżnienia:

- Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego,

- Zasłużony dla Budownictwa i Zasłużony dla Rozwoju Turystyki.

- Krzyż Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,

- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski,

- Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi

- specjalna odznak Ministra Finansów „Zasłużony dla Finansów”.

Sławomir Hordejuk

„Echo Studzianki” Nr 3(9) Rok 3 Studzianka, 7 październik 2011 r.

Poprawiony: sobota, 14 lutego 2015 16:29  

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator sobota, 14 lutego 2015 16:11

Stanisław Daniewicz

S_Daniewicz.jpg - 16.47 Kb Stanisław Daniewicz  urodził się 8 maja 1936 r. w Studziance. Jego rodzicami byli Jan i Leokadia z domu Miczko. Matka pochodziła z Łomaz. Miała dwóch braci, którzy byli księżmi. Jeden z nich ks. Piotr Miczko, podczas II wojny światowej kapelan Wojska Polskiego we Francji i Anglii. Po wojnie był misjonarzem m.in. w Kanadzie. Rodzice Stanisława prowadzili w Studziance gospodarstwo rolne.

W wieku 6 lat zaczął uczęszczać do szkoły powszechnej, która mieściła się w domu Niczyporuka. Lekcji udzielał Feliks Pirogowicz (1894-1961) wraz z żoną – Marią z domu Bajrulewicz (1902-1982). Uczyli oni wszystkich przedmiotów, w tym rachunków i pisania. Po latach wspominał - Feliks Pirogowicz zabierał nas na wycieczki do lasu opowiadając bajki nawiązujące do historii Polski. Wspominał również wycieczki na mizar i porządkowanie pomnika przy obecnej szkole, które to organizował wspomniany F. Pirogowicz.

W 1949 r. ukończył Szkołę Podstawową im. Tadeusza Kościuszki w Łomazach. Następnie do 1953 r. uczył się w Technikum Finansowym w Białej Podlaskiej. W tym samym roku rozpoczął pracę jako księgowy w Narodowym Banku Polskim we Włodawie, a rok później (1954) w BPP w Białej Podlaskiej.

Od 1957 r. pracuje jako dyżurny ruchu PKP Biała Podl. W międzyczasie rozpoczyna naukę w Technikum Budowlanym w Warszawie, które kończy w 1963 r. Następnie zostaje zawiadowcą Odcinka Utrzymania PKP Biała Podlaska (1963-1971). Cały czas pragnie się rozwijać, podnosząc kwalifikacje. Myśli także o studiach wyższych. W roku 1966 ukończył Politechnikę Warszawską na Wydziale Inżynierii Lądowej. W latach 1971-1973 był kierownikiem działu w Zarządzie PKP Małaszewicze. Natomiast od 1973 do 1977 r. był naczelnikiem Oddziału Robót Budowlanych PKP w Lublinie.

W 1977 r. dodatkowo kończy Podyplomowe Studium Afrykanistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W tym samym roku zostaje starszym radcą we Wschodniej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Lublinie. Dwa lata później (1979 r.) wyjeżdża do Nigerii, gdzie przez 3 lata był głównym inżynierem konstruktorem na Politechnice w Kadunie. W 1982 r. powraca do Polski i zostaje kierownikiem pracowni budowlanej w Biurze Projektów Kolejowych w Lublinie. Od 1988 r. pracuje na stanowisku inspektora nadzoru w Dziale Inwestycji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jeszcze w tym samym roku ponownie wyjeżdża do Nigerii, gdzie zostaje kierownikiem budowy w szwajcarskiej firmie Aprofim Ltd. Prowadzi wówczas budowę szpitali i ośrodków administracyjnych w Nigerii (m.in. w Jos i Abuja), a także w Egipcie. Od 1993 r. pracuje w holenderskiej firmie Philips Projects Centre, która realizuje projekty w Nigerii i Egipcie. W 1996 r. powraca do Polski.

Pięć lat później ukazuje się jego książka pt. „Na kontrakcie. Wspomnienia”, Sandomierz 2001. Jest ona podsumowaniem wypraw i przygód autora w Afryce, a także spotkań z mieszkańcami Czarnego Lądu. - Książkę napisałem jako pamiętnik – zaznaczył we wstępie. Jednym z ostatnich jego projektów była budowa nowej wypożyczalni oraz części magazynowej Biblioteki Uniwersyteckiej KUL. Przez wiele lat zaangażowany był w życie religijne i społeczne Kościoła.

Zmarł po krótkiej chorobie 26 maja 2009 r. Pochowany został na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie. Stanisław Daniewicz z małżeństwa z Krystyną z domu Lubańska miał dwoje dzieci: Jolantę Jarosz (ur. 1962 r.), psychologa oraz syna Andrzeja (ur. 1968 r.), który jest księdzem-pallotynem, a także wokalistą, gitarzystą i pianistą. Ukończył Wydział Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach. Jest liderem zespołu „La Pallotina” i duszpasterzem środowisk twórczych przy Parafii św. Wincentego Pallottiego w Warszawie. Krystyna Daniewicz wspomina męża jako człowieka niezwykle oddanego życiu religijnemu i patriotycznemu. Swoje rozważania dotyczące problematyki społeczno-patriotycznej zamieszczał na łamach dzienników  i tygodników (m.in. Nowy Świat, Gazeta Polska, Nasz Dziennik). Zawsze pamiętał skąd pochodzi i gdzie są jego korzenie. Z sentymentem wracał do wakacji i urlopów spędzanych w Studziance. Postać Stanisława Daniewicza doskonale wpisuje się w panteon wybitnych postaci pochodzących ze Studzianki. Poprzez swoje szlachetne życie i pracę, na trwałe zapisał się w historii swojej „małej ojczyzny” – Studzianki.

Sławomir Hordejuk, Łukasz Węda

Tekst pochodzi „Echo Studzianki” Numer 4 Rok 2,12 maja 2010 r.

Poprawiony: sobota, 14 lutego 2015 16:23  
 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 następna > ostatnia >>

Strona 3 z 6