- reset +

absolwenci

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator czwartek, 02 lipca 2015 07:25

Podpułkownik Wacław Derlukiewicz

Waclaw_Derlukiewicz.jpg - 12.92 KbUrodził się 15.10.1932 r. w Łomazach. Rodzice Paweł i Anna mieszkali na kol. Zarzeka i utrzymywali się z małego gospodarstwa rolnego. Naukę w Publicznej Szkole Powszechnej w Łomazach rozpoczął w październiku 1939r. Szkołę zajęła armia niemiecka na koszary, lekcje odbywały się w izbach użyczonych przez mieszkańców Łomaz, a takżena plebanii i w Domu Ludowym. Szkołę ukończył w 1946 roku. Rok później był uczniem Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej w Zalutyniu, organizującej się w obiektach byłego dworku ziemiańskiego.

W 1948 r. nadarzyły się sprzyjające okoliczności wyjazdu do Wrocławia i rozpoczęcia nauki zawodu metalurga w Państwowej Szkole Przemysłowej nr 6, przy ul. Mogileńskiej. Praktyczną naukę zawodu frezera pobierał w Fabryce Wielkich Maszyn Elektrycznych przy ówczesnej ulicy Pstrowskiego.Zainteresowanie lotnictwem wzbudziły pokazy na lotnisku ,,Pilczyce” we Wrocławiu organizowane przez ówczesną organizację Liga Lotnicza.W październiku 1951 r. zgłosił się na kurs pilotażu samolotowego na historycznym dziś ,,kukuruźniku”. Swój pierwszy samodzielny lot wykonał 21.X.1951 r. Odtąd służba w lotnictwie pochłonęła go bez reszty. Do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie przyjęty został 25 września 1952 roku. Po upływie pół roku został przeniesiony do nowopowstałej OSZ Nr 5 w Radomiu. Szkolenie podstawowe i na samolotach bojowych – już z napędem odrzutowym ukończył 22 lipca 1955 r. Po uroczystej promocji do stopnia ppor. Pilota, skierowany został do eskadry szkolenia bojowego w Tomaszowie Mazowieckimna stanowisko instruktora, którą pełnił przez 11 lat. W latach 1961 do 1964 losy służby rzuciły go do Białej Podlaskiej, gdzie nadal szkolił podchorążych pilotów. Nad rodzinnymi Łomazami znajdowała się ,,strefa pilotażu” w wykonywaniu (nauki) manewrów walki powietrznej, a zdarzało się to wielokrotnie w ciągu cyklu szkolenia.

Od 1966 r. pełnił służbę w jednostce lotniczej w Słupsku. Będąc instruktorem wyszkolił 30 pilotów. W roku 1957 awansował do stopnia porucznika. W tym też roku uzupełnił średnie wykształcenie w Liceum dla Pracujących. Stopień kapitana otrzymał w 1961 r. a na stopień majora awansował w 1971 roku.

Ze służbą wojskową rozstał się w 1978 r. z powodów zdrowotnych, lecz nie rozstał się z obronnością Polski. Będąc w rezerwie, pracował w obronie cywilnej, początkowow zakładach pracy, a od 1982 do 1995 r. w Miejskim Inspektoracie Obrony Cywilnej w Lublinie, gdzie zamieszkał na emeryturze.

Odznaczony został Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz innymi odznaczeniami resortowymi. Do stopnia podpułkownika awansowany został w czasie pracy w obronie cywilnej. W 1957 r. zawarł związek małżeński, z którego urodził się syn Leszek-Zbigniew i córka Ewa-Elżbieta. Syn wybrał zawód żołnierza zawodowego. Ukończył wydział elektroniki w Wojskowej Akademii Technicznej. Na emeryturę przeszedł po trzydziestu latach służby, w stopniu ppłk mgr. Inż. Córka wybrała zawód lekarza. Ukończyła Akademię Medyczną w Lublinie i zdobyła specjalizację lekarza pediatry. Ma czwórkę wnuków: dwóch wnuków i dwie wnuczki. Dzieci córki mieszkają w Lublinie. Ma liczne rodzeństwo: czterech braci i trzy siostry. Najstarsza Feliksa zmarła młodo, druga Anna (1935) z zawodu księgowa mieszka w Białej Podlaskiej, brat Julian (1937) górnik (w kopalni miedzi) emeryt, siostra Aniela (1939) pracowała na PKP, brat Kazimierz (1942) na rolniczej emeryturze, brat Zenon (1946) technik przem. Drzewnego- emeryt zam. W Białej Podlaskiej, brat Wincenty (1948) zmarł w wieku 47 lat. Powstała liczna rodzina złożona z dzieci, rodziców, małżonków, dzieci, ich mężów i żon oraz wnuków i prawnuków. Odbyły się dwa zjazdy rodzinne.

Poprawiony: poniedziałek, 24 sierpnia 2015 16:27  

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator czwartek, 30 kwietnia 2015 13:25

Ppor. Mech. Czesław Marcinkiewicz

czeslaw_marcinkiewicz.jpg - 4.94 KbCzesław Marcinkiewicz urodził się 20 czerwca 1919 r. we wsi Kozły (obecnie gm. Łomazy). Był synem Felicjana i Heleny (z domu Pierzyńska). Miał dwóch braci: Zdzisława i Longina oraz siostrę Jadwigę. Ojciec pochodził z Rossosza, zaś matka była Kresowianką. Do 1914 r. rodzina Marcinkiewiczów mieszkała w Łomazach.

Po wybuchu I wojny światowej ojca wcielono do armii rosyjskiej. W wyniku działań wojennych rodzinne gospodarstwo Marcinkiewiczów spłonęło. Rodzina przeniosła się wówczas do wsi Kozły. Po I wojnie wrócili do Łomaz. Tutaj też Czesław w 1932 r. ukończył Szkołę Powszechną. Następnie pomagał ojcu w prowadzeniu zakładu szewskiego w Łomazach. Od najmłodszych lat interesował się lotnictwem. Jego wyobraźnię pobudzały latające samoloty z nieodległego Klubu Lotniczego Podlaskiej Wytwórni Samolotów w Białej Podlaskiej.

Zgodnie z zainteresowaniami w 1936 r. wstąpił do Szkoły Podchorążych dla Małoletnich w Bydgoszczy. W połowie 1937 r. odbywał przeszkolenie w Wojskowym Ośrodku szybowcowym w Ustianowej.

W 1939 r. ukończył Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Krośnie jako mechanik samolotowy. Został przydzielony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie i wcielony do 216 Eskadry Bombowej. Brał czynny udział w obronie polskiego nieba w ramach Brygady Bombowej. Po klęsce kampanii wrześniowej ewakuował się wraz z personelem w kierunku południowym.

Dnia 17 września przekroczył granicę i znalazł się w Rumunii, gdzie został internowany. Po krótkim pobycie w obozie zbiegł z grupą lotników i przez Jugosławię oraz Grecję pod koniec 1939 r. znalazł się we Francji. Po jej upadku zostaje ewakuowany do Wielkiej Brytanii. 26 czerwcu 1940 r. przypływa do Liverpool. W Anglii otrzymuje numer służbowy 784116. Po przeszkoleniu, w czerwcu 1941 r., skierowany do 302 Dywizjonu Myśliwskiego „Poznańskiego”. W 1942 r. uzyskał kwalifikacje mechanika silnikowego II klasy. Był również wysłany na kurs silnikowy do firmy Rolls-Royce w Derby, gdzie uzyskał kwalifikacje mechanika I klasy. Po kursie powrócił w 1943 r. do 302 Dywizjonu Myśliwskiego. Ciągle nie opuszczała go myśl o lataniu z załogą. Jako ochotnik zgłosił się do służby w personelu latającym i rozpoczął szkolenie na mechanika pokładowego. Przeszkolenie ukończył w 4 SoftTT (School of Technical Training RAF) w St Atman. Jednostka ta znajdowała się na południu Walii. Po ukończeniu szkolenia, 24 kwietnia 1944 r., w stopniu plutonowego został przydzielony do 300 Dywizjonu Bombowego. Już 27 kwietnia 1944 r. rozpoczął przeszkolenie na samolotach czterosilnikowych (głównie Halifax) w 11 Base w Blyton (hrabstwo Lincolnshire, Anglia).

Po jego ukończeniu 8 lipca 1944 r. powrócił do jednostki. Latanie bojowe rozpoczął 27 lipca 1944 r. Łącznie do 3 grudnia 1944 r. wziął udział w 32 lotach bojowych. 1 września 1944 r. został awansowany na stopień sierżanta. 4 stycznia 1945r. przeniesiony do Ośrodka Zapasowego w Blackpool. 3 maja 1945 roku przeniesiony do Ośrodka Zapasowego Lotnictwa. 6 maja 1945 r. przeniesiony do 301 Dywizjonu Bombowego Transportowego. 1 września 1945 roku awansowany do stopnia starszego sierżanta.

Od 22 lutego 1946 r. w stopniu brytyjskiego chorążego (W/O). Po demobilizacji wojskowej w 1947 r. postanowił wyemigrować.

W 1948 r. z portu w Southampton na południu Anglii odpłynął do Argentyny. Tam prawdopodobnie pracował w zawodzie mechanika. W Argentynie zawarł związek małżeński ze Szkotką Margaret, z którą miał 3 dzieci (Nicolas, Veronica i Sarah Alice). W 1955 r. po obaleniu prezydenta Juana Perona wyjechał do Kanady. Dalsze losy Czesława Marcinkiewicza, niestety nie są znane. Z informacji siostry mieszkającej w Łodzi wiadomo, że dnia 30 marca 2009 r. w Hamilton (Kanada) w wieku 39 lat zmarła jego córka Sarah Alice.

Czesław Marcinkiewicz za służbę w wojskową został odznaczony m.in. trzykrotnie Krzyżem Walecznych, 3-krotnie Medalem Lotniczym, odznaczeniami brytyjskimi: 1939-1945 Star, France and Germany Star, The Defence Medal, War Medal 1939-1945 oraz Italy Star. W latach 50. awansowany na pierwszy stopień oficerski – podporucznika. Warto na koniec zaznaczyć, że Czesław Marcinkiewicz jest jedynym żołnierzem z Ziemi Łomaskiej, który miał zaszczyt służyć w trzech słynnych Dywizjonach (300, 301 i 302) biorących udział w 1 940 r. w Bitwie o Anglię.

Sławomir Hordejuk

Tekst pochodzi „Łomaskie strony” Numer 6(20) czerwiec 2011

Poprawiony: czwartek, 30 kwietnia 2015 13:31  

Lucjan Hryniewicz

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator czwartek, 30 kwietnia 2015 13:20

Lucjan Hryniewicz

lucjan_hryniewicz.jpg - 5.01 KbLucjan Hryniewicz urodził się 9 lutego 1917 r. w Łomazach (powiat bialski). Był jednym z sześciorga dzieci Anastazji (z Turowskich) i Antoniego Hryniewiczów. Jego rodzeństwo to: Piotr, Zygmunt, Aleksander, Władysław i Stefania. Dzieciństwo spędził w Łomazach, gdzie jego rodzice prowadzili niewielkie gospodarstwo. Szkołę Powszechną ukończył w rodzinnych Łomazach, a następnie przeniósł się do Białej Podlaskiej, gdzie skończył szkołę zawodową.

W miejscowej Podlaskiej Wytwórni Samolotów (PWS) pracował wówczas jego starszy brat – Piotr Hryniewicz. Dzięki jego pomocy w 1934 r. został zatrudniony jako monter w PWS. Podobnie jak brat, zapisał się wówczas do istniejącego przy fabryce Aeroklubu PWS. Początkowo przeszedł kursy szybowcowe (teoretyczne

i praktyczne). Z kolei w 1936 r. odbył przeszkolenie w Wojskowym Ośrodku Szybowcowym w Ustianowej w Bieszczadach. Tam uzyskuje kat. „B” pilota szybowcowego. W kolejnych latach szkoli się na samolotach szkolno-treningowych, a następnie wojskowych. W ramach Lotniczego Przysposobienia Wojskowego odbył także kurs na nawigatora.

Po wybuchu II wojny światowej zostaje zmobilizowany, uczestniczy w ewakuacji PWS. Po agresji sowieckiej 17 września 1939 r. dostaje się do obozu internowanych żołnierzy polskich na Łotwie. W jego teczce personalnej znajduje się informacja, że do sierpnia 1941 r. był: „(…) więziony w ZSRR”. Na podstawie umowy Sikorski - Majski zostaje zwolniony z obozu do wojska polskiego.

Następnie przedostaje się do Szwecji i Norwegii, a stamtąd dnia    14 października przybywa do Wielkiej Brytanii. Tutaj otrzymuje numer służbowy RAF (Królewskie Siły Powietrzne) P-794432. Skierowany zostaje do polskiego 1 6 SFTS (Szkoła Pilotażu Podstawowego w Newton. Jednostka ta znajdowała się w hrabstwie North Yorkshire (północno-wschodnia Anglia). Po ukończeniu szkolenia 21 marca 1944 r. skierowany został na przeszkolenie bojowe do 61 OTU (Jednostka Wyszkolenia Operacyjnego) w Rednal k. Birmingham. Dnia 20 maja 1944 r. otrzymuje awans na plutonowego (angielski sergeant­sgt). Już 1czerwca zostaje przeniesiony na dalsze szkolenie bojowe do 3 TEU (TacticalExercise Unit) w Honiley k. Wroxall (hrabstwo Warwickshire).   Po krótkim przeszkoleniu skierowano go do 84 GSU (GroupSupport Unit) w Aston Down. Była to jednostka zapasowa 84 Grupy Myśliwskiej. W jednostce tej odbywa loty szkolne i dostawcze do dywizjonów bombowych. Wkrótce miał otrzymać przydział do dywizjonu myśliwskiego.

Lucjan Hryniewicz zginął śmiercią lotnika dnia 19 czerwca 1944 r. Około godz. 17 wykonywał lot ćwiczebny na samolocie North American P-51D Mustang III (nr FX981). Nad miejscowością Strutt, ok. 2 km od Stroud (hrabstwo Gloucestershire) jego samolot przy wychodzeniu z lotu nurkowego rozpadł się na wysokości ok. 200 m. Przyczyną była zbyt nagła próba wyprowadzenia samolotu, który znajdował się w nurkowaniu. W efekcie tego nastą- piło przekroczenie wytrzymałości konstrukcji prawego skrzydła i jego oderwanie się. Niektóre źródła podają również, że prawdopodobną przyczyną katastrofy mogła być wada konstrukcyjna samolotu.

Sgt Hryniewicz pochowany został na cmentarzu w Northwood koło Londynu, gdzie znajduje się kwatera polskich lotników (grób nr H 445). Miał zaledwie 27 lat. Odznaczony był m.in. Medalem Lotniczym.

Sławomir Hordejuk

Tekst pochodzi „Łomaskie strony”Numer1(15) styczeń 2011

Poprawiony: czwartek, 30 kwietnia 2015 13:31  
 

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator środa, 08 kwietnia 2015 17:51

Gustaw Demidowicz

demidowicz.jpg - 13.69 Kb

Gustaw Demidowicz urodził się 29.10.1940 r. w Dubowie.

Wykształcenie:

1947-1954 Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki w Łomazach,

1954- 1958 Liceum Ogólnokształcące im. Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej Podlaskiej,

1959-1962 studia geografii na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie,

1963-1964 kontynuacja studiów geografii w zakresie klimatologii na Uniwersytecie Wrocławskim pod kierunkiem sławnego polarnika- glacjologa prof. Aleksandra Kosiby.

Praca Zawodowa:

1964-1966 nauczyciel w szkolnictwie podstawowym i średnim w Chełmie,

1966-2005 pracownik w Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach na stanowiskach:

do 1972 r. inżyniera,

1973-1980 asystenta

1981-2005  adiunkta po uzyskaniu stopnia naukowego doktora nauk rolniczych.

Funkcje w IUNG:

1981-1990 kierownik Pracowni Agroklimatologii,,

1995-2000 kierownik Zakładu Agrometeorologii,

od 2006 r. na emeryturze.

Osiągnięcia

Opisanie związków plonowania 6 gatunków roślin uprawnych z warunkami pogodowymiw postaci modeli statystyczno-empirycznych.

Na podstawie modeli opracowanie przestrzennego zróżnicowania jakości plonotwórczej klimatu Polski dla upraw: poplony ścierniskowe, rzepak ozimy, bobik, lucerna na zieloną masę, owies i ziemniaki.

Współautorstwo w opracowaniu mapy bonitacji agroklimatu Polski w łącznym ujęciu podstawowych roślin uprawnych.

Badanie zmian klimatu i szacowanie ich skutków w produkcji roślinnej.

Prowadzenie służby prognozowania plonów dla województw i Polski.

Dorobek naukowy

Autorstwo około 70 prac naukowych oraz kilkunastu ekspertyz łącznie z instrukcjami upowszechnieniowymi.

Wyróżnienia

1976 r. nagroda Ministra Rolnictwa za opracowanie bonitacji jakości plonotwórczej klimatu Polski dla rzepaku ozimego,

1987 r. odznak”Zasłużony Pracownik Rolnictwa”.

Zajęcia poza zawodem

Tak się złożyło w jego życiu, że studiował to, co polubił z nabytej wiedzy w młodości. Zawodowo realizował się zgodnie z wykształceniem, lecz w pracy za biurkiem zawsze marzył o częstym przebywaniu w terenie, w bezpośredniej łączności z przyrodą. Ta sprzeczność wpłynęła na wybór uzupełniających zajęć.

1981 r. uzyskanie uprawnień przewodnika turystycznego Polskiego Towarzystwa Turystyczno- Krajoznawczego na „Trójkąt Puławski”,

2001- 2004 uczestnictwo w krajowych sympozjach agroturystycznych organizowanych przez Wojewódzkie Ośrodki Doradztwa Rolniczego,

2003-2004 działania na rzecz rozwoju turystyki wiejskiej w regionach górskich.

Od wielu lat aktywne członkostwo PTTK w zakresie turystyki kwalifikowanej, np.: mała złota Górska Odznaka Turystyczna PTTK, coroczny udział w ogólnopolskich, pieszych rajdach górskich.

Prace na amatorskiej działce rodzinnej w uroczym miejscu nad Wisłą.

Zainteresowania: turystyka, sport, profilaktyka zdrowotna, kosmologia.

Rodzina: żona, dwie córki, zięciowie, czworo wnucząt.

Poprawiony: wtorek, 21 kwietnia 2015 15:10  

PDFDrukujEmail

Wpisany przez Administrator wtorek, 17 lutego 2015 17:53

Bolesław Szudejko

boleslaw_szudejko.jpg - 7.28 Kb

 

Urodził się w 1938 roku w Łomazach ( woj. Lubelskie) w rodzinie rolniczej. Ukończył Szkołę Podstawową im. Tadeusza Kościuszki w Łomazach.

Żona Teresa lekarz pediatra, córka Danuta lekarz neurolog i syn Witold inżynier mechaniki. W 1963 roku ukończył Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Lublinie.

Od 1 sierpnia 1963 roku pracuje w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Lesznie. Specjalista drugiego stopnia w chirurgii urazowo-ortopedycznej .

W 1974 zorganizował oddział urazowo-ortopedyczny, następnie do 2003 zajmował stanowisko jego ordynatora. W dalszym ciągu prowadzi własną praktykę lekarską i ma prywatny gabinet lekarski.

W 1991 należał do założycieli Unii Demokratycznej. W tym samym roku z jej list uzyskał mandat senatora II kadencji w województwie leszczyńskim. Należał następnie (do 2001) do Unii Wolności.

Od 1994 do 2002 przez dwie kadencje zasiadał w radzie miejskiej w Lesznie, kierując w niej komisją zdrowia. Później wycofał się z działalności politycznej.

W 1993 założył i od tego czasu stoi na czele Leszczyńskiego Klubu Myśli Obywatelskiej.

Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i tytułem "Zasłużony dla Miasta Leszno". Do tej pory odwiedza z rodziną swoją rodzinną miejscowość Łomazy.

 
 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 następna > ostatnia >>

Strona 2 z 6